Grecjo, nadciągamy!

 

Już za kilka dni ruszamy do Grecji. Dawno nas tam nie było, bo całe 16 lat. Jesteśmy strasznie ciekawi, jak obecnie prezentuje się ten kraj. Wtedy odwiedziliśmy go tuż po kryzysie finansowym,  teraz zaś zarówno my, jak i Hellada zmieniliśmy się zapewne znacznie. Przed laty była to nasza pierwsza duża podróż kamperem, obecnie natomiast przemieszczamy się z namiotem dachowym. Można więc powiedzieć, że idąc naprzód, zrobiliśmy krok wstecz - przynajmniej pod względem karawaningowym. 

 

Śnieżne Kotły

Czasem trzeba przestać filozofować czy też się wymądrzać i po prostu ruszyć dupsko. Najlepiej w góry, a jeszcze lepiej pod górkę. Z korzyścią dla głowy oraz rzeczonej dupy. Bo tak to już jest z człowiekiem, że albo pracuje jedno, albo drugie. Znaczy się: mózg na zmianę z mięśniami. Rzadko jednocześnie.

Dziecięce sny

Tak szybko pędzimy przez życie - czas niczym piasek przesypuje się nam między palcami. Dopiero co mieliśmy go pełne garście, a już pozostało bardzo niewiele. Mimo że zaciskamy palce, on i tak przedostaje się przez szczeliny. Ubywa go i ubywa. Konsekwentnie. Nieubłaganie.

Wysoko, ponad chmurami.

Mówi się nam, że szczęście czeka gdzieś tam na szczycie - majaczy w oddali niczym ośnieżony wierzchołek góry. Że zwycięzcami są tylko ci, którym udało się wejść najwyżej. Przecież to oni są tam wysoko, ponad chmurami.

Od najmłodszych lat cały system społeczny, szkoła i wychowanie wbijają nam do głów, że na szczęście trzeba ciężko zapracować. Że trzeba je zdobyć - mozolnie i wytrwale piąć się wzwyż, krok po kroku, by dopiero tam, ocierając pot z czoła, móc wreszcie odetchnąć.

Ale czy to na pewno prawda?

Na samym szczycie często wieje ostry wicher, jest zimno i potwornie samotnie. W miarę wspinaczki tracimy współtowarzyszy - jedni rezygnują, bo zabrakło im sił, inni odpadają ze zbocza tuż przed metą, czasem z naszą pomocą. Na górze nie ma wiele miejsca, a system uczy nas, by pozbywać się konkurencji. W pogoni za kolejnym etapem łatwo zapomnieć, po co w ogóle zaczęliśmy się wspinać.

A może wcale nie każdy musi zdobywać tę górę? Może warto świadomie zostać na dole - nie z braku odwagi, lecz z wyboru innego życia.

Doliny są rozległe, przestrzeni starczy dla wszystkich. Jest zielono, spokojnie, ptaki świergolą w koronach drzew, a czas płynie nieśpiesznie. Można usiąść nad strumieniem, odetchnąć głęboko i zauważyć, że szczęście wcale nie czekało na końcu drogi. Ono szło obok nas od samego początku. Przecież nigdzie się nie spieszamy - po co więc ten cały pośpiech?

A jaki jest twój szczyt? Kolejne zero na koncie, awans, własny dom, upragniona emerytura? A może wcale nie pchasz się tam i nie chcesz brać udziału w tym szaleństwie?

Może po prostu zszedłeś systemowi z drogi i żyjesz z boku głównego nurtu, na własnych warunkach. Spotykasz się z ludźmi, przy których nie musisz niczego udowadniać. Biegasz boso po lesie, praktykujesz jogę, zwalniasz, gdy świat przyspiesza. Dla postronnych uchodzisz za niegroźnego dziwaka, dla innych - stajesz się inspiracją.

I właśnie na tym polega prawdziwa wolność: nie na zdobyciu szczytu, lecz na odwadze, by wybrać własną ścieżkę.

Kto wygra: Duch Wagabundztwa czy Duch Gór?

 

Dopiero co strzykało nam w krzyżach podczas alpejskich zmagań z winoroślami, a tu już prawie dwa tygodnie mija, odkąd jesteśmy w domu. Jak mawiają starsi ludzie: „Ależ ten czas szybko leci”. Nie pozostaje nam nic innego, jak zawtórować im, przyznając jednocześnie rację. Tak, tak, leci.

Kolorowy bukiet nadchodzących wrażeń

 

W ostatnim wpisie biadoliliśmy, że zostało nam jeszcze tylko kilka dni szwajcarskiej niedoli. Życie i czas to tak przewrotne zjawiska, że choć ponoć są względne, w naszym przypadku pędzą jedynie naprzód. I tak z kilku dni przed wyjazdem teleportowaliśmy się do momentu parę dób po powrocie. Powoli zdrapujemy swoje ciała z podłogi, do której przykleiły się jeszcze w krainie Helwetów - przydeptane tam ichnim, ciężkim buciorem. 

 

Jeszcze tylko kilka dni...

 

Już prawie, już tuż - tuż. Za kilka dni skończy się nasza szwajcarska niedola. Tu boli, tam strzyka, siła z człowieka powoli umyka. Natrętny budzik da nam w końcu spokój, choć w tym przypadku gniazdujące za oknem ptaki skutecznie ubiegają go w tej rywalizacji, wydzierając dzioby już od bladego świtu. Jakby wygłodniałe po zbyt długiej nocy chciały połknąć nieśmiało wschodzące słońce.

 

Do Szwajcarii wreszcie zawitało lato

Do Szwajcarii wreszcie zawitało lato. Szalona pogoda postanowiła pominąć w swoim harmonogramie późną wiosnę i od razu wypaliła z grubej rury niemal trzydziestostopniowymi upałami. Patrząc na prognozy na najbliższe dni, można śmiało powiedzieć, że błękit nieba oraz złoto słonecznych promieni zagoszczą na stałe w tej alpejskiej krainie. 

 

Znowu ta wstrętna, nadęta Szwajcaria ;)

 

Każdą kwestię, niemal każdy temat, można przedstawić dwojako - z zupełnie opozycyjnych perspektyw. Posłuchajcie.

 

Świat widziany przez instagramowe, różowe okulary:

 

Plaża idealna, czyli Hvarski cykl niniejszym dobiega końca.

Idealna plaża naturystyczna - czy w ogóle istnieje takie miejsce? Puśćmy wodze fantazji, a może po prostu przypomnijmy sobie swoją ulubioną.

 

Czy widzicie ją jako przestrzeń z ukrytymi w złotym piasku, pod rozłożystymi parasolami, wygodnymi leżakami? W tle sączy się muzyka z baru serwującego zimne drinki, a wy relaksujecie się, słuchając jej jednym uchem, drugim chłonąc szum morza.

 

Karkonoski kręcioł

 

Ostatni wpis sugerował, że to już koniec eksploracji okolicy i nie pozostało nam nic innego, jak pakowanie manatków i ruszanie w drogę ku Szwajcarii. Tak też myśleliśmy, publikując go. Mieliśmy zamiar wypoczywać do niedzieli, zbierając przy tym siły – niczym zawodowy bokser przygotowujący się do ciężkiej walki.

 

Do dzieła!

Czas powoli pakować manatki, ładować je do samochodu i ruszać ku szwajcarskim Alpom. Okres beztroskiej laby właśnie dobiega końca, a na jego miejsce wskakuje etap zarobkowania w pocie czoła. W końcu jakoś musimy finansować ten obwoźny, naturystyczny cyrk. Szkoda tylko, że dni w pracy nie mijają tak szybko, jak te spędzone na plaży czy szlaku.

 

Vrboska, ach Vrboska, czy twa okolica jest boska?

 

Jednym z pierwszych miejsc, które odwiedziliśmy po przypłynięciu promem na wyspę Hvar, był położony niedaleko miejscowości Vrboska naturystyczny kemping o wdzięcznej i wiele mówiącej nazwie Kamp Nudist. Oczywiście, z racji pory roku ośrodek był jeszcze zamknięty, więc nie nocowaliśmy tam, lecz korzystając z otwartej bramy, weszliśmy pozwiedzać.

 

Wyspa Jerolim

 

Wyobraźcie sobie niezamieszkałą, odciętą od świata morską tonią wyspę, gdzie możecie przez cały dzień swobodnie poruszać się nago. Słońce przypieka delikatnie waszą nieskrępowaną ubiorem skórę, zaś docierający do uszu dźwięk wydawany przez spienione fale rozbijające się łagodnie o brzeg uspokaja umysł. Znajdujecie się na tyle blisko stałego lądu, by móc korzystać z jego uroków i na tyle daleko, aby czuć się swobodnie w stroju Adama. Jeżeli już spotkacie innych rozbitków, to oni również zapewne będą nadzy. Dni spędzane tam mijają wam spokojnie i nieśpiesznie, a jedyne problemy jakie macie to: czy piwo jest wystarczająco zimne, a fale niezbyt duże, żeby nie utrudniały kąpieli w przyjemnie ciepłej wodzie. Czy istnieje w ogóle takie miejsce, czy rzeczywistość może być tak wspaniała? Czy może ponosi nas fantazja...

 

Dom, słodki dom

 

Już tydzień minął od naszego powrotu z Chorwacji. Wspomnienia słońca muskającego nagą skórę powoli bledną, podobnie jak zdobiąca ją równomierna, brązowa opalenizna. Co prawda za oknem nie brakuje życiodajnych promieni, jest jednak jedno „ale” - przenikliwy chłód i wiatr. Tak to już bywa o tej porze roku u stóp Karkonoszy.

 

O, dziura, dajmy do niej nura!

 

Położona na chorwackiej wyspie Hvar urocza miejscowość zwana Milną może pochwalić się nie tylko jedną naturystyczną plażą, ale nawet dwiema. Pisaliśmy już wcześniej o oszałamiającej urodą plaży Borče - teraz czas na jej skromniejszą siostrzyczkę. Tak to już bywa w rodzinie, że urody nie starcza dla wszystkich i mniej spektakularne, nierozpościerające aż takiego czaru rodzeństwo często musi pozostać w cieniu. Nie inaczej jest i w tym przypadku.

 

Stari Grad i jego naturystyczny świat

 

Stari Grad nie może pochwalić się żadną spektakularną plażą naturystyczną - to fakt. Nie oznacza to jednak, że takich miejsc tam zupełnie brak.
Jeśli nie przeszkadza Wam krótki spacer malowniczą ścieżką biegnącą wzdłuż morza (która od czasu do czasu odbija w gęstwinę), a także prezentowanie swoich nagich wdzięków pasażerom licznych jachtów leniwie sunących po falach w kierunku gradskiej mariny, a nawet promu kursującego do Splitu - macie gdzie się powygrzewać w słońcu.

 

Plaża w Ivan Dolac, Hvar

 

Różne rzeczy budzą w ludziach radość i wywołują uśmiech na twarzy. Bawiące się beztrosko dziecko, przeciągający się słodki kotek czy czekająca w lodówce porcja lodów. W naszym przypadku jest to tablica, która z każdym krokiem - w miarę zbliżania się do niej - staje się coraz większa i informuje, że za chwilę dojdziemy do naturystycznej plaży.

 

Nie zawsze taka miła ta Milna

 

Prawdziwy poszukiwacz cielesnej wolności zrobi niemal wszystko, by jej doznać. Będzie przemierzał w palącym słońcu kilometry usłanych kamieniami szlaków, potykając się przy tym o wystające korzenie; błądził, smagany po plecach przez kłujące gałęzie pośród zielonych gęstwin; czy pokonywał doliny i wzniesienia, nie bacząc na skalę przewyższeń. Wreszcie zaryzykuje upadek w śmiercionośną przepaść, by tylko trafić do ziemskiego naturystycznego raju.

Hvar w wiosnę przyodziany

 

Miesiąc na chorwackim Hvarze brzmi interesująco, czyż nie? Cóż tam jednak robić, skoro ani to jeszcze kalendarzowy sezon turystyczny, ani lato postrzegane meteorologicznie. Knajpy pozamykane, dyskoteki nie dudnią nocą basem, a plaże nie jeżą się leżakami - istna pustynia. Nawet loda nie ma jak zjeść, bo i temperatury wciąż nie są takie wysokie, by się na takowego skusić, a jeśli nawet, to nie ma gdzie.

Hvar czyli Eden

 

Jak myślicie, czy to, że słowa Eden oraz Hvar mają tyle samo liter, jest czystym przypadkiem? Czy w ogóle można wierzyć w takie zbiegi okoliczności? Według nas zdecydowanie nie. Gdyż Hvar to prawdziwy Eden, czyli Raj właśnie, szczególnie jeśli popatrzymy na tę chorwacką wyspę przez pryzmat naturyzmu - ze szczególnym akcentem na naturę, gdyż ta jest tutaj wręcz oszałamiająca. 

 

Och, nieszczęsne Vodice - czemuśmy do was trafili?

 

Och, nieszczęsne Vodice - czemuśmy do was trafili? Przecież nie ma tu ani pięknych naturystycznych plaż, ani nawet szczególnie urokliwych zakątków. Owszem, możecie pochwalić się dość klimatyczną, choć skromną starówką… i w zasadzie na tym lista atrakcji się kończy.

 

Darmowy masaż ciała kamieniami

 

Riwiera Crikvenicka nie rozpieszcza, jeśli chodzi o ilość, a tym bardziej jakość plaż naturystycznych. Kilka miejsc, gdzie za podłoże służą wielkie kamienie czy wręcz skalne bloki - to wszystko. Dlatego też położona tuż za miejscowością Selce plaża Povilac to prawdziwy skarb. Choć tu także podłoże zapewnia darmowy masaż ciała kamieniami, nie jest to aż tak dotkliwe i da się wyleżeć nawet na grubszym ręczniku. I to właściwie jedyny minus. Cała reszta stanowi już jedynie litanię pozytywów.

 

Czego chcieć więcej? Może cieplejszego morza :)

 

Rok nabrał już porządnego rozpędu, mamy niemal koniec lutego, a my jeszcze nie plażowaliśmy. Toż to przecież niemal wiosna, trzeba to czym prędzej nadrobić. Ostatnie zimy spędzaliśmy w Hiszpanii, która przyzwyczaiła nas do słońca i morskich kąpieli w samym środku zimy. Chorwacja to mimo wszystko nie Półwysep Iberyjski, ale i tutaj można się wygrzać przy skałach.

 

Austriacki horror

Po wyrwaniu się z objęć austriackiego horroru udało się nam szczęśliwie dotrzeć nad spokojny Adriatyk. Dlaczego kraj ludzi sytych oraz wielbiących porządek określamy synonimem koszmaru, potworności czy też okropności? Ano dlatego, że wszystkie te słowa są jak najbardziej zasadne i na miejscu.

Czarna pleśń

Przeszywająca powietrze, wszechobecna zgnilizna uporczywie wgryza się głębiej i głębiej w nasze ciała oraz umysły. Z dnia na dzień czujemy się coraz bardziej zainfekowani, jakby jakaś czarna pleśń szczelniej pokrywała, czy wręcz trawiła, nasze wnętrza. Spoglądamy nerwowo w okna niczym alkoholik w pusty kieliszek, z nadzieją, że ujrzymy choć najmniejszy ślad słońca. Próżne to jednak wyczekiwanie - jak go nie było, tak nie ma i nic nie wskazuje na to, iż będzie. Zalany ołowiem nieboskłon nie pozostawia żadnych złudzeń - rozkład naszego jestestwa nie ustanie tak szybko. Jedyna nadzieja to spróbować wyrwać się z tej tkanej pleśnią sieci i uciec. Im dalej na południe, tym lepiej. W stronę idyllicznej Adrii, słońca oraz budzącej się tam już nieśmiało wiosny.

Nie chcemy więcej

Nie uciekamy z systemu.
Nie walczymy z nim.
Po prostu nie oddajemy mu sterów.
Nie wierzymy w „kiedyś”.
Żyjemy teraz -
bez odkładania marzeń i planów na emeryturę.
Pracujemy mniej,
ale intensywnie.
Zarabiamy wystarczająco.
Czas to zasób
cenniejszy niż pieniądz. Nie można go pomnażać, ani kumulować.

Miara tęsknoty, czyli jesteśmy z powrotem.

Etap zimowego zarobkowania mamy już za sobą. Od wczoraj jesteśmy z powrotem w domu. Co prawda mieszkamy tu dopiero od kilku miesięcy, ale dom to przecież dom - nawet jeśli nowy i jeszcze nie do końca oswojony. Bo, jak mówi znane przysłowie, nie liczy się ilość, lecz jakość. A jakość w tym przypadku mierzona jest nie liczbą dni, lecz tęsknotą. A tej było już u nas odrobinę.

Przebierając nogami pod stołem

 

Może dolać szampana, milordzie? - spytał nieśmiało, odziany w odświętną liberię wierny lokaj. - Czy aby kozie mleko nie wystygło w kąpieli? Mam nadzieję, że nie ciągnie chłodem od szczerozłotej wanny? Pałacowe przeciągi nie dokuczają na korzonki? - drążył z troską w głosie.

Najrzadszy gatunek kawioru, nobliwe winne roczniki oraz najlepsze alkohole w ogóle, czy też wykwintna kuchnia - wszystko się nam w końcu nudzi i z czasem obrzydza. Gdzie byśmy nie byli, jak bardzo ekscytującego życia byśmy tam nie wiedli, po równo czterech tygodniach czar pryska, a my zaczynamy się powoli wiercić i przebierać pod stołem nogami.