Sezonu szczyt - się wyspać to zaszczyt

 

​Rzadko podróżujemy w szczycie sezonu turystycznego i po ponad tygodniu spędzonym w Grecji dokładnie wiemy, dlaczego. Oczywiście nie winimy ludzi za to, że chcą wyjechać na urlop. To zupełnie normalne. Dzieci mają wakacje, pogoda latem jest niemal gwarantowana, a rodzicom należy się coś z życia po kilku miesiącach ciężkiej pracy. Jest więc gwarnie, głośno, muzyka dudni do późnej nocy, zmrożone kieliszki brzęczą, stukając się o siebie, a dzieci piszczą i płaczą na przemian. A pośrodku tego wszystkiego my - szukający ciszy i spokoju odludki.

 

Jak stworzyć naturystyczna plażę?

 

Co zrobić, jeśli w okolicy, w której spędzacie urlop, nie ma plaży naturystycznej? Cóż, nie ma co biadolić i użalać się nad swoim losem - trzeba stworzyć ją samemu! Tak właśnie było w naszym przypadku podczas dzisiejszego plażowania. Jak tego dokonać? 

 

Agios Mamas Beach

 

Jak to się mówi: pierwsze koty za płoty. Po przebyciu skąpanej w słońcu betonowej pustyni oraz spowitych kurzem polnych dróg (szliśmy z naszego kempingu około godziny) dotarliśmy do pierwszej podczas tego wyjazdu quasi-naturystycznej plaży. Nazywa się Agios Mamas Beach. Jest długa, jest piaszczysta, jest na swój sposób piękna i... oprócz nas nie było na niej innych golasów. Zaczęliśmy odrobinę bliżej miasta, by z czasem sukcesywnie, pod naporem tekstylnej armii przesuwać się coraz dalej i dalej. 

 

Wielkie greckie... nakacje

 

Po niemal czterech dniach jazdy samochodem oraz trzech noclegach na trasie dotarliśmy wreszcie do Grecji, a konkretnie na półwysep Chalkidiki. Już od dawna chcieliśmy tutaj ponownie przyjechać, lecz długa droga skutecznie nas odstraszała. Co prawda do Hiszpanii też kawałek trzeba jechać, a to nas jakoś nie zniechęcało… Hmm, no właśnie - nie drążmy więc dalej tematu ;⁠)

 

Grecjo, nadciągamy!

 

Już za kilka dni ruszamy do Grecji. Dawno nas tam nie było, bo całe 16 lat. Jesteśmy strasznie ciekawi, jak obecnie prezentuje się ten kraj. Wtedy odwiedziliśmy go tuż po kryzysie finansowym,  teraz zaś zarówno my, jak i Hellada zmieniliśmy się zapewne znacznie. Przed laty była to nasza pierwsza duża podróż kamperem, obecnie natomiast przemieszczamy się z namiotem dachowym. Można więc powiedzieć, że idąc naprzód, zrobiliśmy krok wstecz - przynajmniej pod względem karawaningowym. 

 

Śnieżne Kotły

Czasem trzeba przestać filozofować czy też się wymądrzać i po prostu ruszyć dupsko. Najlepiej w góry, a jeszcze lepiej pod górkę. Z korzyścią dla głowy oraz rzeczonej dupy. Bo tak to już jest z człowiekiem, że albo pracuje jedno, albo drugie. Znaczy się: mózg na zmianę z mięśniami. Rzadko jednocześnie.

Dziecięce sny

Tak szybko pędzimy przez życie - czas niczym piasek przesypuje się nam między palcami. Dopiero co mieliśmy go pełne garście, a już pozostało bardzo niewiele. Mimo że zaciskamy palce, on i tak przedostaje się przez szczeliny. Ubywa go i ubywa. Konsekwentnie. Nieubłaganie.

Wysoko, ponad chmurami.

Mówi się nam, że szczęście czeka gdzieś tam na szczycie - majaczy w oddali niczym ośnieżony wierzchołek góry. Że zwycięzcami są tylko ci, którym udało się wejść najwyżej. Przecież to oni są tam wysoko, ponad chmurami.

Od najmłodszych lat cały system społeczny, szkoła i wychowanie wbijają nam do głów, że na szczęście trzeba ciężko zapracować. Że trzeba je zdobyć - mozolnie i wytrwale piąć się wzwyż, krok po kroku, by dopiero tam, ocierając pot z czoła, móc wreszcie odetchnąć.

Ale czy to na pewno prawda?

Na samym szczycie często wieje ostry wicher, jest zimno i potwornie samotnie. W miarę wspinaczki tracimy współtowarzyszy - jedni rezygnują, bo zabrakło im sił, inni odpadają ze zbocza tuż przed metą, czasem z naszą pomocą. Na górze nie ma wiele miejsca, a system uczy nas, by pozbywać się konkurencji. W pogoni za kolejnym etapem łatwo zapomnieć, po co w ogóle zaczęliśmy się wspinać.

A może wcale nie każdy musi zdobywać tę górę? Może warto świadomie zostać na dole - nie z braku odwagi, lecz z wyboru innego życia.

Doliny są rozległe, przestrzeni starczy dla wszystkich. Jest zielono, spokojnie, ptaki świergolą w koronach drzew, a czas płynie nieśpiesznie. Można usiąść nad strumieniem, odetchnąć głęboko i zauważyć, że szczęście wcale nie czekało na końcu drogi. Ono szło obok nas od samego początku. Przecież nigdzie się nie spieszamy - po co więc ten cały pośpiech?

A jaki jest twój szczyt? Kolejne zero na koncie, awans, własny dom, upragniona emerytura? A może wcale nie pchasz się tam i nie chcesz brać udziału w tym szaleństwie?

Może po prostu zszedłeś systemowi z drogi i żyjesz z boku głównego nurtu, na własnych warunkach. Spotykasz się z ludźmi, przy których nie musisz niczego udowadniać. Biegasz boso po lesie, praktykujesz jogę, zwalniasz, gdy świat przyspiesza. Dla postronnych uchodzisz za niegroźnego dziwaka, dla innych - stajesz się inspiracją.

I właśnie na tym polega prawdziwa wolność: nie na zdobyciu szczytu, lecz na odwadze, by wybrać własną ścieżkę.

Kto wygra: Duch Wagabundztwa czy Duch Gór?

 

Dopiero co strzykało nam w krzyżach podczas alpejskich zmagań z winoroślami, a tu już prawie dwa tygodnie mija, odkąd jesteśmy w domu. Jak mawiają starsi ludzie: „Ależ ten czas szybko leci”. Nie pozostaje nam nic innego, jak zawtórować im, przyznając jednocześnie rację. Tak, tak, leci.

Kolorowy bukiet nadchodzących wrażeń

 

W ostatnim wpisie biadoliliśmy, że zostało nam jeszcze tylko kilka dni szwajcarskiej niedoli. Życie i czas to tak przewrotne zjawiska, że choć ponoć są względne, w naszym przypadku pędzą jedynie naprzód. I tak z kilku dni przed wyjazdem teleportowaliśmy się do momentu parę dób po powrocie. Powoli zdrapujemy swoje ciała z podłogi, do której przykleiły się jeszcze w krainie Helwetów - przydeptane tam ichnim, ciężkim buciorem.