Stari Grad i jego naturystyczny świat

 

Stari Grad nie może pochwalić się żadną spektakularną plażą naturystyczną - to fakt. Nie oznacza to jednak, że takich miejsc tam zupełnie brak.
Jeśli nie przeszkadza Wam krótki spacer malowniczą ścieżką biegnącą wzdłuż morza (która od czasu do czasu odbija w gęstwinę), a także prezentowanie swoich nagich wdzięków pasażerom licznych jachtów leniwie sunących po falach w kierunku gradskiej mariny, a nawet promu kursującego do Splitu - macie gdzie się powygrzewać w słońcu.

 

Plaża w Ivan Dolac, Hvar

 

Różne rzeczy budzą w ludziach radość i wywołują uśmiech na twarzy. Bawiące się beztrosko dziecko, przeciągający się słodki kotek czy czekająca w lodówce porcja lodów. W naszym przypadku jest to tablica, która z każdym krokiem - w miarę zbliżania się do niej - staje się coraz większa i informuje, że za chwilę dojdziemy do naturystycznej plaży.

 

Nie zawsze taka miła ta Milna

 

Prawdziwy poszukiwacz cielesnej wolności zrobi niemal wszystko, by jej doznać. Będzie przemierzał w palącym słońcu kilometry usłanych kamieniami szlaków, potykając się przy tym o wystające korzenie; błądził, smagany po plecach przez kłujące gałęzie pośród zielonych gęstwin; czy pokonywał doliny i wzniesienia, nie bacząc na skalę przewyższeń. Wreszcie zaryzykuje upadek w śmiercionośną przepaść, by tylko trafić do ziemskiego naturystycznego raju.

Hvar w wiosnę przyodziany

 

Miesiąc na chorwackim Hvarze brzmi interesująco, czyż nie? Cóż tam jednak robić, skoro ani to jeszcze kalendarzowy sezon turystyczny, ani lato postrzegane meteorologicznie. Knajpy pozamykane, dyskoteki nie dudnią nocą basem, a plaże nie jeżą się leżakami - istna pustynia. Nawet loda nie ma jak zjeść, bo i temperatury wciąż nie są takie wysokie, by się na takowego skusić, a jeśli nawet, to nie ma gdzie.

Hvar czyli Eden

 

Jak myślicie, czy to, że słowa Eden oraz Hvar mają tyle samo liter, jest czystym przypadkiem? Czy w ogóle można wierzyć w takie zbiegi okoliczności? Według nas zdecydowanie nie. Gdyż Hvar to prawdziwy Eden, czyli Raj właśnie, szczególnie jeśli popatrzymy na tę chorwacką wyspę przez pryzmat naturyzmu - ze szczególnym akcentem na naturę, gdyż ta jest tutaj wręcz oszałamiająca. 

 

Och, nieszczęsne Vodice - czemuśmy do was trafili?

 

Och, nieszczęsne Vodice - czemuśmy do was trafili? Przecież nie ma tu ani pięknych naturystycznych plaż, ani nawet szczególnie urokliwych zakątków. Owszem, możecie pochwalić się dość klimatyczną, choć skromną starówką… i w zasadzie na tym lista atrakcji się kończy.

 

Darmowy masaż ciała kamieniami

 

Riwiera Crikvenicka nie rozpieszcza, jeśli chodzi o ilość, a tym bardziej jakość plaż naturystycznych. Kilka miejsc, gdzie za podłoże służą wielkie kamienie czy wręcz skalne bloki - to wszystko. Dlatego też położona tuż za miejscowością Selce plaża Povilac to prawdziwy skarb. Choć tu także podłoże zapewnia darmowy masaż ciała kamieniami, nie jest to aż tak dotkliwe i da się wyleżeć nawet na grubszym ręczniku. I to właściwie jedyny minus. Cała reszta stanowi już jedynie litanię pozytywów.

 

Czego chcieć więcej? Może cieplejszego morza :)

 

Rok nabrał już porządnego rozpędu, mamy niemal koniec lutego, a my jeszcze nie plażowaliśmy. Toż to przecież niemal wiosna, trzeba to czym prędzej nadrobić. Ostatnie zimy spędzaliśmy w Hiszpanii, która przyzwyczaiła nas do słońca i morskich kąpieli w samym środku zimy. Chorwacja to mimo wszystko nie Półwysep Iberyjski, ale i tutaj można się wygrzać przy skałach.

 

Austriacki horror

Po wyrwaniu się z objęć austriackiego horroru udało się nam szczęśliwie dotrzeć nad spokojny Adriatyk. Dlaczego kraj ludzi sytych oraz wielbiących porządek określamy synonimem koszmaru, potworności czy też okropności? Ano dlatego, że wszystkie te słowa są jak najbardziej zasadne i na miejscu.

Czarna pleśń

Przeszywająca powietrze, wszechobecna zgnilizna uporczywie wgryza się głębiej i głębiej w nasze ciała oraz umysły. Z dnia na dzień czujemy się coraz bardziej zainfekowani, jakby jakaś czarna pleśń szczelniej pokrywała, czy wręcz trawiła, nasze wnętrza. Spoglądamy nerwowo w okna niczym alkoholik w pusty kieliszek, z nadzieją, że ujrzymy choć najmniejszy ślad słońca. Próżne to jednak wyczekiwanie - jak go nie było, tak nie ma i nic nie wskazuje na to, iż będzie. Zalany ołowiem nieboskłon nie pozostawia żadnych złudzeń - rozkład naszego jestestwa nie ustanie tak szybko. Jedyna nadzieja to spróbować wyrwać się z tej tkanej pleśnią sieci i uciec. Im dalej na południe, tym lepiej. W stronę idyllicznej Adrii, słońca oraz budzącej się tam już nieśmiało wiosny.